لنگرگاه: از قدیم الایام که به یاد می آوریم، می بینیم فرهنگ مردم ایران به نحوی بوده که کارهای مسئولین را بیش از حد بزرگ جلوه می دهیم و از طرفی هم باید گفت که خود مسئولین نیز دیگر به این موضوع عادت کرده اند. یعنی حتی پس از انجام کارهای کوچک و سطحی انتظار تشویق دارند که البته بی نسیب هم نمی مانند. این موضوع آنچنان در مازندران رایج است که واقعا جای وصفی باقی نمانده است. اکثر مسئولین یا خود را ولایت محور نشان داده اند که به پست و مقامی رسیده اند و یا اینکه از قدرت پاچه خواری بسیار بالایی برخوردار بودند. نمونه اش هم نماینده شهرستان فریدونکنار است که واقعا باید به ایشان خسته نباشید گفت. الحق که مرد زحمت کشی است!!! اما وقتی به خودمان نگاه می کنیم می بینیم که تا حدودی مقصر اصلی خودمانیم. اصلا چاپلوسی در وجود ماست و تا جایی که این خصیصه در تک تک جملاتمان به چشم می آید. از احوال پرسی های ساده گرفته تا در جلسه های بزرگ، صحبت هایمان همراه با اغراق است. ظاهرمان با باطنمان تفاوت دارد و …
اما در مورد شهرستان فریدونکنار باید عرض کنم که بعضی از مردم واقعا پاچه خوارند. مثلا همین چند وقت پیش در حال گذر از خیابان بودم که دیدم جلوی یکی از کوچه ها پارچه بسیار بزرگی چسبانده اند که رویش این جمله نوشته شده بود:
“با سپاس فراوان از جناب آقای … که با پیگیری های فراوانشان کوچه شهید … را روکش کردند”
دریغ از اینکه این کار آقای … (یکی از مسئولین شهر) جزو وظایفش می باشد!!!
حالا دیدید چرا پاچه خواریم!!! احتمالا خودتان هم تا به حال پاچه خواری هایی انجام دادید و شاید هم نتیجه گرفته اید، اینطور نیست؟ بنده که بسیار انجام دادم.
منبع:
http://langargah.ir 
