این روزها همینکه از در خانه بیرون می روی بوی خوش شکوفه های درخت پرتقال و نارنج و نارنگی آدم را سرمست می کند. شکوفه هایی که قرار است در آینده ای نه چندان دور به نارنجی ترین میوه دنیا تبدیل شوند.
آری این روزها مازندران و فریدون کنار را به خاطر شکوفه هایش می پرستم و هر از چند گاهی دستم را دور یکی از آن تتی ها می گیرم و با تمام وجود بویش را استشمام می کنم. تتی (teti) همان اصطلاح مازندرانی شکوفه می باشد که به نظر بنده حتی از خود کلمه شکوفه هم زیباتر است.
گاهی اوقات با خود می گویم که چطور اهالی شهرستان هایی که درخت پرتقال ندارند به زندگی خود ادامه می دهند؟ اصلا مگر می شود بدون دیدن چنین فضایی به زندگی ادامه داد؟ شهرستانی ها جایتان خالی، واقعا که اینجا معرکه است. این شکوفه ها ندای چیز دیگری هم هستند، ندای شروع فصل کشاورزی. کشاورزانی که با تمام سختی ها و مشکلات روزگار دست و پنجه نرم می کنند اما به یمن دیدن چنین روزهایی همه آن مشکلات را فراموش می کنند و مشتاقانه به کار خویش ادامه می دهند.
مربای تتی هم یکی دیگر از شیرینی های این شکوفه ها می باشد. شکوفه هایی که پس از افتادن بر روی زمین توسط مادرهایمان جمع آوری می شوند تا به خوشمزه ترین مربای دنیا مبدل گردند. در تمام مازندران پیاده رو ها را با درخت نارنج می شناسند و اگر در جایی درختی غیر از این درخت مشاهده شود باعث تعجب همگان می شود و...
حالا دیدید چرا باید این شکوفه ها را پرستید؟
روزنامه بهار توقیف شد
انشای یک بچه دبستانی در مورد ازدواج!
راه بهشت
منبع:
http://www.fereydonkenar.blogfa.com
تبلیغات 
