با گرم تر شدن هوا مقوله حجاب بیشتر بر سر زبان ها می افتد. مخصوصا در مناطق ساحلی كشور كه علاوه بر هوای گرم و شرجی اش، مردم به دنبال شنا كردن در دریا نیز هستند. چه بخواهیم چه نخواهیم زنان ایرانی از بعضی جهات در مضیقه هستند كه شاید دلیل اصلیش حجاب آنها نباشد بلكه كم كاری مسئولین در فراهم كردن امكانات تفریحی برای زنان ایرانی است.

در كل مناطق ساحلی كشور تنها چند ایستگاه مخصوص شنا وجود دارد كه هرگز جوابگوی نیازهای مردم نیست. از طرفی به دلیل كم بودن این ایستگاه ها، تعداد مراجعین به آنها آنقدر زیاد است كه منجر به كاهش بهداشت ایستگاه های شنا می شود و به همین دلیل بسیاری از مردم ترجیح می دهند در خارج از محوطه های مخصوص شنا كنند كه خطرات زیادی را برای آنها بوجود می آورد. كما اینكه سالانه شاهد غرق شدن بسیاری از هموطنان مان نیز هستیم.

وقتی صحبت از ایستگاه های تفریحی و ورزشی می شود ناخودآگاه یك قشر از جامعه ایران را فراموش می كنیم. زنان ایرانی در بهترین شرایط شاید بتوانند از چند سالن ورزشی كه نزدیك به منطقه مسكونی شان باشد استفاده كنند و گهگاه هم از فضای پارك ها و جنگل ها بهره ببرند اما واقعیت را باید پذیرفت كه نسبت به این قشر كم توجه بوده ایم.

همواره شعار داده ایم كه حجاب، مصونیت است نه محدودیت. واقعیت هم همین است. مردم با حجاب از امنیت بیشتری برخوردار می شوند اما این مصونیت زمانی محدودیت بوجود نمی آورد كه امكانات لازم را فراهم كنیم. زنان ایرانی گاهی اوقات ممكن است كم حجاب و یا به قولی بد حجاب باشند اما هیچگاه بی حجاب نبوده اند و به همین دلیل باید برایشان ارزش زیادی قائل شد.

لذا از مسئولین تقاضا می كنیم علاوه بر تبلیغات حجاب در رسانه های ملی، كمی از شعارگرایی فاصله گرفته و آنچه كه در عمل مورد نیاز این قشر از جامعه است را فراهم كنند تا شاهد جامعه ای سالم تر و شاداب تر از قبل باشیم. البته این موضوع بسیار جای بحث دارد كه در ادامه بیشتر به آن خواهیم پرداخت.