چند سالی است که ماه رمضان وارد تابستان شده و علاوه بر طولانی بودن مدت روز در تابستان، کشاورزان منطقه باید از اوایل مردادماه به سراغ برداشت محصول برنج شان بروند. کشاورزان این وضعیت را سال گذشته تا حدودی تجربه کرده اند اما امسال این وضعیت شامل همه آنها خواهد شد. وضعیتی که فشار مالی بیشتر بر آنها وارد خواهد کرد.

با توجه به اینکه کشاورزان منطقه همواره از نظر مالی در مضیقه به سر می برند لذا هرگاه فشار بیش از حد بر آنها وارد می شود کل اقتصاد فریدونکنار را دستخوش تغییر قرار می دهد که این موضوع را به راحتی می توان از زبان بازاریان شنید.

کار برداشت محصول برنج در ماه مبارک رمضان آنقدر طاقت فرسا است که اگر بخواهید روزه تان را نگه دارید، نمی توانید دوام بیاورید. از طرفی اگر هم بخواهید خودتان کار نکنید و فقط از کارگر استفاده کنید هزینه ها آنقدر بالا می رود که بعید می دانم کشاورزان بتوانند آن را تحمل کنند. همچنین ادوات پیشرفته کشاورزی در منطقه چندان جا افتاده نیست و از همه بدتر صنفی برای کارگران وجود ندارد تا جلوی قیمت نجومی دست مزدها را بگیرد. پس چه باید کرد؟ آیا می توان راه حل مناسبی برای این چند سال ارائه داد؟

دیروز یکی از اقوام پیشنهاد داد همان اول صبحی برویم تا محمودآباد، روزه مان را باز کنیم و برگردیم تا از نظر شرعی مشکلی نداشته باشد!

یکی دیگر می گفت مگر هر کشاورز از 10 روز بیشتر کارش طول می کشد؟ خب آن 10 روز را روزه نگیرد که اولا خدا خودش شاهد ماجرا است و ثانیا بعد از اتمام کار، قضایش را به جا آورد که دیگر حقی بر گردنش نباشد!

پیشنهادات زیاد است اما در دین و شرع ما، نمی توان آنها را جای داد. چرا که همه می دانند کفاره به جا نیاوردن روزه علاوه بر گناهش، بسیار سنگین است. حال با این تفاسیر چه باید کرد؟ آیا می توان در دستورات شرعی استثناء قائل شد؟ آیا مردم می توانند در برابر هزینه ها طاقت بیاورند و فقط از کارگر استفاده کنند؟

جالب تر آنکه تقریبا تمام کارگران بدون روزه هستند که امری طبیعی به نظر می رسد. اگر کار کشاورزی انجام داده باشید، مطمئنا از سختی های برداشت محصول برنج مطلع خواهید بود و می دانید که چه فشاری به فرد وارد می شود، آن هم در مازندران و در هوای گرم و شرجی مرداد ماه ...